Publicidad

Las trabajadoras del SAF cuelgan masivamente sus batas para exigir ‘xustiza’

Claman contra el silencio de las administraciones y demandan un protocolo que garantice su seguridad

FERROL360 | Jueves 14 de agosto de 2025 | 9:27

La CIG calificó como «éxito rotundo» la jornada de huelga convocada en los Servizos de Axuda no Fogar (SAF) de toda Galicia, así como las concentraciones celebradas en numerosos municipios. Con este paro, secundado masivamente, las trabajadoras colgaron sus batas para denunciar la precariedad laboral, la falta de protocolos de seguridad y la inacción de la Xunta de Galicia y la FEGAMP tras el asesinato de su compañera Teresa en O Porriño hace 16 días.

Adolfo Naya, secretario de Negociación Colectiva de CIG-Servizos, destacó a primera hora la alta participación «a pesar dos servizos mínimos abusivos decretados por algúns concellos» y denunció que «a Xunta, desentendéndose das súas responsabilidades, derivou aos concellos a declaración dos servizos mínimos, e moitos non os decretaron, deixando a responsabilidade ética ás traballadoras».

En la misma línea, Pedro Pérez, de CIG-Servizos, explicó que «as traballadoras, ante a irresponsabilidade da administración, asumiron cubrir os servizos mínimos vitais, como levantar ás persoas usuarias, aseo, almorzo e medicación, antes e despois das concentracións».

Violencia institucional

Durante la mañana —por la tarde estaban previstas más convocatorias, como la manifestación de Vigo a las 17:30 horas— se desarrollaron múltiples concentraciones frente a los concellos, donde denunciaron que, 16 días después del trágico suceso de O Porriño, siguen sin obtener soluciones.

En el manifiesto leído al final de los actos, señalaron que la única respuesta recibida han sido declaraciones públicas pero «nin unha soa acción» y que la Xunta ha optado por el silencio. Frente a esto, aseguraron que «Teresa non precisa de silencio, precisa de clamor, precisa de que a súa morte sexa un berro que chegue ao último responsable que ocupa a presidencia da Xunta de Galiza», porque, afirmaron, «Teresa precisa de que non calemos até que haxa xustiza».

Advirtieron de que Teresa murió precisamente porque «foi silenciada» y lamentaron que «a denuncia fronte a empresa dunha situación de acoso non foi suficiente para tomar medidas inmediatas de protección, a súa palabra, a palabra dunha profesional non foi suficiente».

Por ello, consideraron que «ten que bastar unha palabra, ten que bastar a declaración dunha auxiliar para que inmediatamente se suspenda un servizo» y alertaron del alto riesgo físico y mental que conlleva su labor, un riesgo que aseguraron estar «fartas de denunciar». Criticaron que, incluso cuando logran convencer a las empresas para suspender un servicio, «a Xunta de Galiza decide repoñelo nas condicións iniciais».

Rechazaron que «o dereito á atención no domicilio estea sempre por enriba dos dereitos laborais, dos dereitos de protección, e dos dereitos das mulleres» que, afirmaron, «mantemos con precariedade, co noso corpo, coa nosa saúde mental e mesmo coa morte»

«Man de obra barata»

También denunciaron que, para la Conselleira de Servizos Sociais, «non temos sequera a condición de traballadoras. Para ela somos man de obra barata, que desempeña un servizo público esencial, en mans de empresas privadas».

Dirigiéndose a Fabiola García, le recordaron que «a seguridade laboral é un dereito das traballadoras e un deber das empresas e das administracións garantir unhas medidas de saúde laboral que eviten riscos, máximo cando estamos falando de exposición a agresións de todo tipo».

Las compañeras de Teresa la recordaron con un ‘Teresa somos todas’ y clamaron contra un modelo de atención a la dependencia privatizado, derivado por la Xunta a los concellos, que «son os que teñen que velar pola saúde e a seguridade das súas traballadoras, das súas veciñas» pero que, según denunciaron, «limítanse a entregalas a empresas privadas nunha poxa chamada licitación». Calificaron esta situación como «violencia machista e institucional».

Protocolo ya

Las concentraciones concluyeron exigiendo la creación de un Sistema Público Galego de Atención ás Persoas que ponga fin a la precariedad laboral y establezca un protocolo de prevención frente al acoso y las agresiones de obligado cumplimiento en todos los servicios del SAF en Galicia. Entre las medidas que plantean, destacan:

Justificar la ausencia al puesto de trabajo cuando exista una denuncia o comunicación de acoso.

Suspender cautelarmente el servicio en cuanto se reciba una queja de acoso por parte de una trabajadora, activando el protocolo correspondiente.

Realizar evaluaciones de riesgos —incluidos los psicosociales— en todos los domicilios.

Habilitar un servicio efectivo para presentar incidencias y trasladarlas de forma inmediata a las delegadas de prevención.